Machu Picchu en de heilige vallei

Hola amigos!

Het is voor het eerst deze reis dat wij ons een beetje verveeld hebben! Ook het idee weer lekker naar huis gaan spreekt ons steeds meer aan en lekker weer aan de slag met van alles. En wij zijn erachter gekomen dat zelfstandig reizen toch echt zijn voordelen heeft ten opzichte van het (deels) georganiseerd reizen, zoals wij nu doen.

Maar laten we bij het begin beginnen.... Nadat wij het mooie, maar erg touristische, plaatsje Cuzco bezocht hadden zijn wij op excursie door de Sacred Valley gegaan.

Deze vallei is echt schitterend: hoge bergtoppen met in de dalen kleine dorpjes en een prachtige rivier. Echter is duidelijk dat hier veel touristen komen op weg naar Machu Picchu. Op elk uitzichtpunt staan verkopers met aan hun hand lama´s, alpaca´s, lammetjes en kleine kinderen. Zij vragen touristen geld om een foto te kunnen maken.

Verder zijn we onderweg nog gestopt bij een grote markt in Pisac. Hier hebben we nog wat leuke souveniertjes weten te scoren wat altijd weer een leuke bezigheid is Helaas was er geen tijd om de ruïnes van Pisac te bezoeken en zijn we gelijk doorgegaan om ergens te gaan lunchen. De lunch was echter duurder dan we tot nu toe op onze reis betaald hadden, wat er voor zorgde dat wij deze skipten. Tot slot kwamen we bij ons eindpunt; Ollantaytambo.

In Ollantaytambo bleven wij twee nachten slapen in een leuk hotelletje met open haard. Dit plaatsje is vooral bekend om zijn Inca ruïnes, slechts 5 minuten van ons hotel vandaan. Ook komt de trein van Cuzco naar Aguas Calientes (=Machu Picchu) langs dit plaatsje. Behalve de ruïnes, die wij natuurlijk uitgebreid bezocht hebben, was er verder helemaal niks in dit plaatsje te beleven. Enkel een klein centraal plein met wat restaurantjes en zeer veel ondervoedde en onverzorgde straathonden en straatkatten (echt onwijs zielig!!). Ook een wandeltocht door de omgeving strandde al vrij snel op een doodlopend eind (helaas). Dus was het prima om na 2 nachten ´s ochtends vroeg de trein te pakken richting Aguas Calientes.

Aguas Calientes is het kleine plaatsje aan de voet van de berg waar Macchu Picchu te vinden is. Een hoop mensen bereiken deze plek via de vier dagen durende Inca Trail. Voor ons was echter een ticket geboekt per trein. Deze vertrok al om kwart voor acht in de ochtend. Een grote vraag voor ons is nog steeds waarom zo vroeg?? Er gaan namelijk vele treinen per dag naar Aguas Calientes, en aangezien wij pas morgen Machu Piccu gaan bezoeken hadden we best een dag eerder in de middag de trein kunnen nemen.

We hebben inmiddels ook al een goed recept gevonden tegen de eerder genoemde verveling: bergbeklimmen.

In de Lonely Planet stond namelijk beschreven dat je hier een mooie wandeling kunt maken naar de top van de berg Putucusi aan de rand van het stadje. Wij dachten: ideaal!! Tijdverdrijf en ook wel lekker ff wat beweging. Maar het bleek echt een enorm zware tocht te zijn. Twee uur continu stijl klimmen naar de top van de berg met regelmatig enge houten trappen om te beklimmen en stijle afdalingen (ja mam, we hebben echt heel voorzichtig gedaan, serieus want ik vond het zelf ook best spannend!). Maar goed, aan de top hadden we echt een spectaculair uitzicht over Machu Picchu op de volgende berg en de rest van de bergen er omheen. Doordat je tijdens de afdaling soms letterlijk op je billen naar beneden moest gaan, waren we beiden behoorlijk dirty toen we weer in Aguas Calientes aankwamen. ´s Avonds lekker gegeten na een heerlijk warme douche, en we voelden ons weer als herboren.

Met behoorlijke spierpijn in benen en billen werden wij om 05.00 uur gewekt door de wake-up call van het hotel. Om 05.30 uur vertrokken de eerste bussen richting Machu Picchu en wij wilden deze graag pakken. Waarom in godsnaam zo vroeg zal je denken? Nou, daar was een heel goede reden voor. Recht tegenover de Machu Picchu ligt de Wayna Picchu. Deze berg kan je vanaf de Machu Picchu in ongeveer 1 uur beklimmen en geeft een geweldig uitzicht over de Machu Picchu (een stuk dichterbij nog dan de Putucusi). Echter kunnen er maar 400 mensen per dag de Wayna Picchu beklimmen. Met de wetenschap dat er dagelijks 2500 mensen Machu Picchu bezoeken kan je je misschien indenken dat het vrij lastig is om bij de eerste 400 te komen. Toen wij dus ook om 05.20 uur bij de bushalte kwamen stond er dan ook al een mega rij te wachten om de eerste bus te kunnen pakken. Uiteindelijk konden wij pas in de 15e bus.

Met heel veel geluk konden we uiteindelijk nog wel bij de eerste groep van 200 man om de Wayna Picchu te beklimmen (de tweede groep van 200 man mocht pas 3 uur later vertrekken). Ook deze berg bleek een pittige klim te zijn. Gelukkig duurde hij slechts een uur en had hij niet van die hele stijle houten trappen om te nemen. Het uitzicht op de top was echt super. Helaas regende het al een tijdje en was er nog veel ochtendmist. Het uitzicht werd daardoor iets belemmerd. Maar goed, de top was behaald! En wij hadden onze ochtendgym weer gehad. Nar beneden was iets lastiger, omdat het erg glad was.

Machu Picchu zelf is precies wat iedereen er van zegt: schitterend. Echt zó groot en zó mooi, niet normaal, heel indrukwekkend! Nu is het voor ons ook meer begrijpelijk waarom zo ontzettend veel mensen hier elke dag komen en er zulke hoge prijzen gevraagd worden! En gelukkig waren wij erg vroeg, voor de grote meute die vanaf 10 uur met de trein aankomt.

Straks gaan wij met de trein terug naar Ollantaytambo en vervolgens met een taxi naar Cuzco. Ochtend daarna vliegen we terug naar Lima en de dag daarna naar Mexico Stad. Dan nog maar een paar dagen en dan gaan we alweer naar huis. Jeetje, dat gaat we heel snel opeens!

Inca Time

Hola amigos en amigas,

Hier zijn wij weer gezellig met zijn tweeën!! Ik (Pablo) ben weer helemaal opgeknapt, bedankt voor alle beterschapswensen!

Nadat wij La Paz in Bolivia verlaten hebben en alles geregeld hadden bij de Nederlandse ambassade zijn wij langs het enorme Titicacameer weer naar Peru gereden. De grensovergang tussen Bolivia en Peru is niet veel meer dan een brug met aan beide kanten een controlepost. Wij zijn naar de kustplaats Puno gereden waar wij twee nachten overnacht hebben.

Puno is een klein plaatsje wat vooral door touristen bezocht wordt voor de vele trips naar het Titicaca Lake. Wij zijn dus vanuit Puno het Titicaca Lake gaan bevaren. Dit is het hoogste bevaarbare meer in de wereld (gelegen op 3800 meter!!) en is 50 bij 175 kilometer groot.

Allereerst hebben wij een bezoek gebracht aan de drijvende rieteilanden van Uros waar de mensen wonen op alleen een ondergrond van riet. Erg indrukwekkend!! Vandaaruit zijn wij gaan varen over het meer en hebben wij uiteindelijk het eiland Taquila beklommen. Van hieruit heb je geweldig uitzicht over het meer, hier hebben wij ook geluncht.

De volgende dag zijn we naar het kleine plaatsje Sicuani gereden, gelegen in de bergen tussen Puno en Cusco. Hier komen weinig toeristen en de buschauffeur was ook vergeten ons hier af te zetten. Waardooor wij in een heel klein en druk busje weer terug moesten. Wij slìepen in een soort centerparcs-achtig huisje. Vanuit hier hebben wij een belangrijke Inca Tempel bezocht. Dit was een van de belangrijkste religieuze Inca plaatsen. Bovendien diende het als opslagplaats voor de Inca´s.

De volgende dag hebben wij eerst Foppe en zijn mannen (tevergeefs) aangemoedigd. Jammer, maar het was wel een spannende wedstrijd. Voor de niet voetbalfans: kwartfinale voetbal tegen Argentinië, verloren met 2-1 in de extra tijd. Daarna zijn we met een bus verder naar Cusco gereden. Cuzso is de centrale plaats waar de Sacred Valley van de Inca´s ligt. Wij zitten in een mooi hotel in deze toeristische plaats, waar een hoop Inca bezienswaardigheden zijn.

Vandaag gingen wij met de mountainbike verschillende Inca ruïnes bezoeken. Dit valt niet mee!! Bergop op 3600 meter is wat anders dan lekker in Haarlem fietsen. Een steil stuk bergop hebben wij dan ook maar de bezemwagen genomen. Helaas viel nadat wij alle plaatsen bezocht hadden de eerste Peruaanse regendruppels en moesten wij onze mountainbike tocht stoppen.

Vandaag is onze laatste dag in Cusco en morgen vertrekken wij richting Macchu Piccu de komende dagen waarna wij hier vrijdag terugkomen om zaterdag terug te vliegen (beter!!!) naar Lima.

Hoe was Lowlands? Leven jullie allemaal nog een beetje? Wat waren de hoogte- en dieptepunten???

Veel groetjes vanuit een regenachtig Cusco

Geen handbagage meer

Gisteravond zijn namelijk onze rugzakken (handbagage) vanuit de bus van Oruro naar La Paz gestolen. Ons humeur was al tot een dieptepunt gedaald, aangezien de bus er ruim 3 uur langer over deed dan de bedoeling was en het pikkedonker en koud was.
Bovendien was het door referendum nog maar de vraag hoe laat en of er bussen reden. Al het verkeer was stilgelegd en het was niet helder wanneer er weer gereden mocht worden. Het verhoogt wel de opkomst bij verkiezingen maar echt handig is het niet.
Daarnaast voelde ik mij onwijs beroerd, dus het laatste waar je op zit te wachten is zo´n busrit. Onze blijschap werd niet echt aangewakkerd toen wij er bij aankomst achterkwamen dat een of andere PIEEEEP onze tassen recht voor onze neus gejat heeft. Op zichzelf een vrij knappe prestatie, applaus daarvoor, echter toch wat jammer aangezien er een paar belangrijke dingen inzaten.

Belangrijkste dingen die gejat zijn: paspoorten, camera met alle foto´s, windjacks, mp3 speler, lonelyplanet, nintendo ds light, en nog wat andere dingen.... Maar goed, gelukkig zijn wij ongedeerd en konden we vandaag alles oplossen. Echter is een dagje politiebureau, consulaat en fotoshop niet echt waar je op zit te wachten als je hier in totaal nog maar 1 dag bent en ook nog eens ziek bent. Positief aan het hele verhaal is dat wij alle foto´s tot en met Peru nog heben en hier in deze grote stad alles te koop is wat we nodig hebben. Inmiddels hebben wij een nieuwe camera gekocht en voel ik mij ook weer iets beter, gisteren de halve dag op bed gelegen. Zo de noodpaspoorten ophalen bij de ambasade en nog stempels halen bij de immigratiedienst en dan zijn we er weer helemaal klaar voor. Jammer genoeg weinig van La Paz kunnen zien behalve uit taxi,s (die spotgoedkoop zijn).

Morgen gaan we met de bus verder naar Puno om 8 uur.
Hopelijk kan ik jullie de volgende keer vanuit Puno (of ergens anders) weer wat leuk nieuws met mooie foto´s (met cocktail hopelijk!!) toezenden. We krijgen namelijk nog wat leuke dingen te zien, waaronder natuurlijk Macchu Picchu.

Het Bolivia avontuur

Hola amigos!

De dagen van starbucks cappuchino, warme douches, (schone) toiletten en bussen die op tijd rijden zijn nu echt officieel voorbij. Welkom in Bolivia!!

De afgelopen dagen hebben wij per jeep de onbewoonde en ver uitgestrekte landschappen van Zuid-West-Bolivia doorkruist. In deze landwagen zaten wij met twee Nederlandse meiden uit Utrecht, een stel uit Japen en een zeer handige chauffeur. Het is onvoorstelbaar hoe mooi en gevarieerd het landschap hier is.
De enige bewoners zijn een hele hoop lamas, vicuñas, schapen en bergkonijnen. Oh, en heeeeel af en toe een paar huisjes wat nauwelijks huisjes te noemen zijn. In deze dagen hebben wij genoten van prachtige lagunas (meren in de kleuren groen, rood en wit), grote zoutvlaktes, bergen, woestijnen en hele grote cactussen. Ook was het erg gezellig met ons reisgezelschap!!

De andere kant van het verhaal is vijf dagen geen warm water (ja, ook in San Pedro was de douche ijs en ijskoud), zeeeer hobbelige wegen, een wagen waarvan de achterkant op een gegeven moment helemaal doorgebroken was en de auto helemaal uit elkaar gehaald moest worden en heeele koude nachten. Maar goed, het was het absoluut WEL waard voor wat we gezien hebben! De fotos volgen nog hoor!

In Bolivia is vandaag trouwens een hele belangrijke referendumdag, wat ervoor zorgt dat vrijwel alle winkels dicht zijn, er geen verkeer rijdt en er dus ook helemaal niks te doen is. Wij hoopten op dit moment al in La Paz, de hoofdstad van Bolivia, te zijn. Onze nachtbus van gisteravond, was echter gecancelled. Maar...er reed 1 bus wel, om 2 uur in de middag. We zouden dan om 8 uur in Oruro aankomen, om dan over te stappen op een andere bus die ons in 3 uurtjes naar La Paz zou brengen. Helaas deed deze zeeeeer gammele bus die werkelijk (nu echt!!) uit elkaar leek te vallen er iets langer over. Ok, de weg was ook wel heel slecht, wat voor extra stofwolken en geklepper in de bus zorgde. De bus was een soort sauna-massage bus. Toch niet slecht voor de prijs van 4 euro!! Maar goed, dat de chauffeur ruim een halfuur nam voor zijn avondeten (en wij zonder iets te weten maar wachten in een donkere bus) en alle Bolivianen rechtstreeks bij hun plaats van bestemming wilde afzetten had wat ons betreft echt niet gehoeven. Resultaat: uiteraard misten wij de laatste bus naar La Paz RUIM!! Dus we zitten nu in Oruro vast, wat op zich nog een grote plaats is, met enkel een open internetcafe, een warme douche en een tv. Nou ja, is wel lekker rustig. Zeker aangezien Pablo flink verkouden is geworden van alle belevenissen dus geen echte ramp.

Het schijnt dat er vanavond een paar bussen naar La Paz rijden en dat iedereen zich daar hard voor gaat inzetten om die plaatsen te bemachten. Dus ik (Renee) ga mijn kisten aantrekken en mijn pogo-pakkie om een goede plek voor ons te pakken te krijgen!!

Hopelijk de volgende keer een bericht vanuit La Paz, zonder verkoudheid en met een heerlijke zonnetje en cocktailtje.

Geisers en vreselijke busritten

Hoi allemaal!

Aangezien we morgen alweer naar Bolivia vertrekken, wordt het even een korte samenvatting van onze avonturen in Chili.
Om te beginnen, Nienke heb jij helemaal gelijk (zoals altijd ;)), Chili is inderdaad een stuk westerser en ook duurder dan Peru. Weinig traditionele kledendrachten zoals we in Peru gezien hebben. Verder bestaat het noorden uit veel bergen met vulkaantoppen, rosten en stof. Met daartussen natuurlijk af en toe een huisje.
Maar goed, laat ik bij het begin beginnen.

Vanuit Aruiqa in Peru namen wij enkele dagen geleden de bus naar Tacna, het meest zuidelijkste plaatsje van Peru. Hier zouden wij via een reisbureau (met een ticket wat door onze reisorganisatie al was geboekt) overstappen op een klein busje die ons over de grens zou brengen naar het plaatsje Arica. In eerste instantie vroeg de meneer ons 15 minuten te wachten, dit werd al snel 40 minuten. Vervolgens moesten we, samen met een iers stel, meelopen naar de balie voor de bussen. Hier bleek een misverstand, onze bus zat al vol! De man van het reisbureau raakte flink in paniek, liep als een kip zonder kop overal naar toe. Uiteindelijk na heel lang te hebben moeten wachten had hij een heel oude auto geregeld(zie foto) die ons naar Arica zou brengen. Deze auto mag eigenlijk geen auto meer genoemd worden naar mijn mening, maar meer een stuk ijzer wat met enkele scharniertjes aan elkaar hangt. Bij de grensovergang bij Chili moesten we twee keer in een zeer lange rij staan om onze bagage te laten controleren, eerst om Peru uit te komen en vervolgens enkele honderden meters verder om Chili in te komen. Uiteindelijk kwamen we uren later dan gepland aan in Arica.... (zucht).

Arica ligt ongeveer 20 kilometer over de grens met Peru en staat bekend om zijn mooie kusten met hoge golven wat door veel surfers bezocht wordt. Dat leek ons wel wat!!! Helaas hadden wij de anderhalve dag dat we hier waren te maken met een koude mist die over de stad hing, en was er geen gelegenheid de golven te trotseren. Beetje jammer! Wat wel leuk was, is het argeologisch museum even buiten de stad, waar de oudste mummies ter wereld liggen. Ook zijn we op de top van de berg El Morro geweest, wat ons een mooi uitzicht over de stad en haar kustlijn gaf. Verder hebben we in dit plaatsje lekkere biertjes op, pizza gegeten en wat winkeltjes in geweest. Het blijkt trouwens zeer moeilijk te zijn om een kaart te vinden met meerdere vegetarische gerechten, maar tot nu toe lukt het nog steeds wat lekkers uit te kiezen!!

De tweede dag in Arica hebben we ´s avonds de slaapbus naar San Pedro de Atacama gepakt. Deze rit was werkelijk VERSCHRIKKELIJK!! Het kan in deze regio ´s nachts tot wel -15 graden vriezen, en de verwarming van de bus was kapot. Ook waren er niet voldoende dekens. Wij waren hier helaas niet op voorbereid en hebben tot 4 uur wakker gelegen, klappertandend en wel. Wij waren niet de enige en de Chilenen kwamen boos in opstand, helaas was er niet zo veel aan te doen. Vervolgens werd om vier uur de bus tot stilstand gebracht bij een soort douane (zonder grensovergang welliswaar) en werden de lichten aangedaan. Daar zaten we dan, 30 minuten in de kou, super vermoeid te wachten tot wat komen ging. Vervolgens werd ons gevraagd uit te stappen en onze bagage (al de bagage) uit te stallen op een tafel buiten. Ongeveer 10 minuten later kwam er iemand aan die onze bagage op fruit ging checken! Gelukkig had de buschauffeur inmiddels de verwarming gemaakt en dekens in het laadruim gevonden, waardoor we toch nog een paar uurtjes hebben kunnen slapen. Rond 10 uur kwamen we in San Pedro de Atacama aan.

San Pedro de Atacama ligt op 2440 meter, gelegen in een van de meest droge gebieden ter wereld. Het kleine dorpje is doordrenkt met touristen en alles waar zij behoefte aan hebben: kleine winkels waar je excursies kan boeken voor een hoeveelheid aan lichamelijke activiteiten als mountainbiken, zwandboarden, paardrijden etc. Wij hebben ervoor gekozen om van 9 tot 12 uur in de avond sterren te gaan kijken bij een franse astronoom, 40 kilimeter ten oosten van het dorpje. Hier stonden enorme telescopen, waar we prachtige sterren en ook de maan hebben kunnen bewonderen. Deze plek, midden in de woestijn, is één van de beste plekken om sterren te gaan zien in Zuid-Amerika. De lucht is helder waardoor er 3000 sterren met het blote oog te bewonderen zijn. Ook is de melkweg zeer goed zichtbaar en zijn er regelmatig vallende sterren (wat dus geen sterren zijn) te zien. Echt super gaaf!!! Bovendien is het hier dichtbij het droogste punt op aarde, dit zorgt ervoor dat hier in 2011 de grootste telescoop van de wereld moet staan.
Onze volgende excursie begon alweer een paar uur later, om 4 uur in de ochtend werden we namelijk voor ons hotel opgehaald om een van de grootste geiservelden ter wereld te bezoeken. De lucht kan hier ´s nachts tot -17 graden worden, wat ervoor zorgt dat het magma onder de grond (zo´n 2000 graden geloof ik) heet water bij zonsopkomst uit de gaten in de grond spuit. Dit is werkelijk een machtig gezicht en absoluut de moeite waard om vroeg voor op te staan! Ook heeft Renee nog in een heet waterbron gezwommen, erg gaaf, maar heeeeeel koud om eruit te gaan. Dit heb ik maar even opgeslagen om niet weer ziek te worden.

Morgen gaan we dus in de ochtend vroeg op excursie voor 3 dagen naar Bolivia. Hier zullen we een aantal natuurreservaten doorkruisen met onder andere een grote zoutvlakte en een aantal lagunes. Maar hierover in ons volgende bericht meer!!!

Raften en Condors

Hello everyone!!

Vandaag ons laatste berichtje vanuit Peru; want morgenochtend (vroeg, ze doen hier echt niet aan uitslapen!!) vertrekken we richting Chili.

De afgelopen dagen hebben we enorm genoten, we zullen even in het kort vertellen wat we gedaan en gezien hebben.

Zoals eerder gezegd zijn we een ochtend gaan raften in een rivier vlakbij Arequipa. Aangezien het hier winter is en het droge seizoen, hadden ze ons bij het reisbureau verteld dat de rivier niet wild is. Dit bleek alles behalve waar. De rivier is welliswaar wat lager dan in de zomer, maar daardoor komen er veel meer stenen en rotsen vrij wat het een zware workout maakte met flink wat spanning en sensatie. Op een gegeven moment luisterde de engelse kerel naast mij niet direct naar onze gids, wat ervoor zorgde dat we omsloegen en ik samen met een ander meisje in het (zeeeeeeer koude!!) water terrecht kwamen. Gelukkig kon ik snel de boot vastgrijpen, maar het engelse meisje helaas niet. Voor haar wat spannendere momenten, maar gelukkig kon zij even later ook weer met hulp van een cayakker in de boot komen. Conclusie: flink wat meer spanning dan verwacht, niemand gewond en dus errug kikke!!

De afgelopen dagen zijn we op excusie geweest naar de Colca Canyon. Dit is een groot vulkanisch en bergachtig gebied met toppen hoger dan 6000 meter. Wij zijn tot 4910 meter hoogte geweest; je merkt absoluut dat lopen moeilijker wordt en je ademhaling zwaarder. Ons hotel in een piepklein dorpje in de middle of nowhere bevond zich gelukkig iets lager op 3600 meter. Dankzij de coca thee met suiker en veel water drinken hebben we nergens last van gehad.

In dit gebied bevinden zich veel kleine dorpjes met vaak slechts 20 tot 30 families. De dorpjes liggen ver uit elkaar met daartussen land wat de boeren uit de dorpjes bezitten. Hierop grazen lama´s, koeien, schapen, paarden en ezels: allemaal los. Ze kunnen vaak gaan en staan waar ze willen, in de avond worden ze door hun eigenar weer terug naar huis gebracht. Wij hebben het hier enorm naar onze zin gehad, vooral omdat het hier zoooo ontzettend mooi en vredig is. Erg leuk om te doen was naar een warm waterbron gaan; buitenlucht bereikte inmiddels al het vriespunt terwijl wij in water van 38 graden lagen te dobberen. Eruit gaan was echter minder grappig, volgens mij hebben we een record bereikt in snel aankleden!!

Hoogtepunt van de excursie was het zien van een hoop grote condors, die ´s ochtends vroeg op de warme lucht vanuit de canyon 1.5 km omhoog zweven, soms zelfs erg dichtbij!! Echt een super gaaf gezicht!!

Verdere nieuwtjes: overdag enorm lekker weer, ´s avonds in de colca canyon -6 graden. Renee heeft al ruim een week geen vlees of vis gegeten en is zeker van plan dit door te zetten. Pablo is een paar dagen flink verkouden geweest, maar dat is nu gelukkig weer over!! En tot slot missen we jullie allemaal enorm, maar hebben we ook erg veel zin in de komende weken in Chili en Bolivia