Hoi allemaal!
Aangezien we morgen alweer naar Bolivia vertrekken, wordt het even een korte samenvatting van onze avonturen in Chili.
Om te beginnen, Nienke heb jij helemaal gelijk (zoals altijd ;)), Chili is inderdaad een stuk westerser en ook duurder dan Peru. Weinig traditionele kledendrachten zoals we in Peru gezien hebben. Verder bestaat het noorden uit veel bergen met vulkaantoppen, rosten en stof. Met daartussen natuurlijk af en toe een huisje.
Maar goed, laat ik bij het begin beginnen.
Vanuit Aruiqa in Peru namen wij enkele dagen geleden de bus naar Tacna, het meest zuidelijkste plaatsje van Peru. Hier zouden wij via een reisbureau (met een ticket wat door onze reisorganisatie al was geboekt) overstappen op een klein busje die ons over de grens zou brengen naar het plaatsje Arica. In eerste instantie vroeg de meneer ons 15 minuten te wachten, dit werd al snel 40 minuten. Vervolgens moesten we, samen met een iers stel, meelopen naar de balie voor de bussen. Hier bleek een misverstand, onze bus zat al vol! De man van het reisbureau raakte flink in paniek, liep als een kip zonder kop overal naar toe. Uiteindelijk na heel lang te hebben moeten wachten had hij een heel oude auto geregeld(zie foto) die ons naar Arica zou brengen. Deze auto mag eigenlijk geen auto meer genoemd worden naar mijn mening, maar meer een stuk ijzer wat met enkele scharniertjes aan elkaar hangt. Bij de grensovergang bij Chili moesten we twee keer in een zeer lange rij staan om onze bagage te laten controleren, eerst om Peru uit te komen en vervolgens enkele honderden meters verder om Chili in te komen. Uiteindelijk kwamen we uren later dan gepland aan in Arica.... (zucht).
Arica ligt ongeveer 20 kilometer over de grens met Peru en staat bekend om zijn mooie kusten met hoge golven wat door veel surfers bezocht wordt. Dat leek ons wel wat!!! Helaas hadden wij de anderhalve dag dat we hier waren te maken met een koude mist die over de stad hing, en was er geen gelegenheid de golven te trotseren. Beetje jammer! Wat wel leuk was, is het argeologisch museum even buiten de stad, waar de oudste mummies ter wereld liggen. Ook zijn we op de top van de berg El Morro geweest, wat ons een mooi uitzicht over de stad en haar kustlijn gaf. Verder hebben we in dit plaatsje lekkere biertjes op, pizza gegeten en wat winkeltjes in geweest. Het blijkt trouwens zeer moeilijk te zijn om een kaart te vinden met meerdere vegetarische gerechten, maar tot nu toe lukt het nog steeds wat lekkers uit te kiezen!!
De tweede dag in Arica hebben we ´s avonds de slaapbus naar San Pedro de Atacama gepakt. Deze rit was werkelijk VERSCHRIKKELIJK!! Het kan in deze regio ´s nachts tot wel -15 graden vriezen, en de verwarming van de bus was kapot. Ook waren er niet voldoende dekens. Wij waren hier helaas niet op voorbereid en hebben tot 4 uur wakker gelegen, klappertandend en wel. Wij waren niet de enige en de Chilenen kwamen boos in opstand, helaas was er niet zo veel aan te doen. Vervolgens werd om vier uur de bus tot stilstand gebracht bij een soort douane (zonder grensovergang welliswaar) en werden de lichten aangedaan. Daar zaten we dan, 30 minuten in de kou, super vermoeid te wachten tot wat komen ging. Vervolgens werd ons gevraagd uit te stappen en onze bagage (al de bagage) uit te stallen op een tafel buiten. Ongeveer 10 minuten later kwam er iemand aan die onze bagage op fruit ging checken! Gelukkig had de buschauffeur inmiddels de verwarming gemaakt en dekens in het laadruim gevonden, waardoor we toch nog een paar uurtjes hebben kunnen slapen. Rond 10 uur kwamen we in San Pedro de Atacama aan.
San Pedro de Atacama ligt op 2440 meter, gelegen in een van de meest droge gebieden ter wereld. Het kleine dorpje is doordrenkt met touristen en alles waar zij behoefte aan hebben: kleine winkels waar je excursies kan boeken voor een hoeveelheid aan lichamelijke activiteiten als mountainbiken, zwandboarden, paardrijden etc. Wij hebben ervoor gekozen om van 9 tot 12 uur in de avond sterren te gaan kijken bij een franse astronoom, 40 kilimeter ten oosten van het dorpje. Hier stonden enorme telescopen, waar we prachtige sterren en ook de maan hebben kunnen bewonderen. Deze plek, midden in de woestijn, is één van de beste plekken om sterren te gaan zien in Zuid-Amerika. De lucht is helder waardoor er 3000 sterren met het blote oog te bewonderen zijn. Ook is de melkweg zeer goed zichtbaar en zijn er regelmatig vallende sterren (wat dus geen sterren zijn) te zien. Echt super gaaf!!! Bovendien is het hier dichtbij het droogste punt op aarde, dit zorgt ervoor dat hier in 2011 de grootste telescoop van de wereld moet staan.
Onze volgende excursie begon alweer een paar uur later, om 4 uur in de ochtend werden we namelijk voor ons hotel opgehaald om een van de grootste geiservelden ter wereld te bezoeken. De lucht kan hier ´s nachts tot -17 graden worden, wat ervoor zorgt dat het magma onder de grond (zo´n 2000 graden geloof ik) heet water bij zonsopkomst uit de gaten in de grond spuit. Dit is werkelijk een machtig gezicht en absoluut de moeite waard om vroeg voor op te staan! Ook heeft Renee nog in een heet waterbron gezwommen, erg gaaf, maar heeeeeel koud om eruit te gaan. Dit heb ik maar even opgeslagen om niet weer ziek te worden.
Morgen gaan we dus in de ochtend vroeg op excursie voor 3 dagen naar Bolivia. Hier zullen we een aantal natuurreservaten doorkruisen met onder andere een grote zoutvlakte en een aantal lagunes. Maar hierover in ons volgende bericht meer!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten